'Vertrok met al te stille trom'
Een deel van het 40-jarig jubileumnummer van Ballustrada dat afgelopen zomer verscheen, een ‘dubbel dubbelnummer’ dat de hele jaargang 2026 beslaat, was gewijd aan het overlijden van onze oprichter André van der Veeke. Niet alle inzendingen waren op tijd. Dat André ondanks zijn verscheiden nog leeft, blijkt uit onderstaande gedichten van twee streek- en vakgenoten: Peter Clijsen en Ingo de Moor.
VRIEND | Peter Clijsen
Je mag voor mij
In nergensland rondwaren tussen lettertypes
Je bloedend hart beschutten tegen
Niet gewenste aandacht
Je hebt het kind niet uitverkocht
Dat in je schreef
Of aan de kant gezet of
Opgediend op warme schotels
Je zinnen leven hun eigen leven je
Pennen verdwalen in andere bakjes
De reiziger blijft waar hij is
En wordt gezegd en is gelegen
EINDER | Ingo de Moor
Ter nagedachtenis aan André van de Veeke
Onverwacht verwacht
Kruipt het zout
In je ooghoek,
Vertroebelt de blik.
Het is de zee die trekt
Aan je verlangen,
Golven die overspoelen
Elk van je gedachten.
Ergens lonkt een gevoel
Van redding en bevrijding
Als een boei in de branding,
Een zandplaat in de Schelde.
Je liet ons in het ongewisse,
Sloot je op in je cocon en
Vertrok met al te stille trom
Ergens naar de eindeloze einder.
 | |
| 'Waar het licht bijna te zout is voor het oog...' Dichtregel André van der Veeke, Scheldeboulevard Terneuzen. Foto Heleen M.D. Dekker. Neem nu een abonnement !
|
Geen opmerkingen:
Een reactie posten